روزنگار

elyabiri — Wed, 16 Jul 2008 15:20:25 GMT

ای کاش قفسی برای پرنده ها نمی ساختیم تا روزی، روزگار قفس بزرگتری بسازه و ما رو اسیر کنه!

جان آدمی همه جا عزیز است غیر از یه جا!

elyabiri — Fri, 27 Jun 2008 10:29:02 GMT

منتظر اتوبوس بودم که دیدم یه موتوری جلو ایستگاه تعادلش را از دست داد و به قولی کله پا شد، و از آنجایی که می تونست رو پا بلند شه مردم کمکش کردن و بردنش زیر سایه درخت و موتورش را هم کنار خیابون بردن، پسر موتور سوار به خانوادش و همچنین اورژانس زنگ زد.
آمبولانس رسید و معاینش کردن و درهمین حین خانوادش هم رسیدن ، موتور سوار به داخل آمبولانس برده شد و یکی از خواهرهاش هم کلاه ایمنی برادرش را سر کرد و به همراه دیگر اعضای خانواده که با ماشین آمده بودند امبولانس حامل پسر موتور سوار را تا بیمارستان همراهی کردند.
تازه راه افتاده بودند که ۱۰ دقیقه انتظار برای آمدن اتوبوس تمام شد و من سوار شدم و رفتم!!!! تو اتوبوس داشتم تو ذهنم تداعی می کردم اگر این اتفاق تو ایران افتاده بود چه جوری می شد نوشتنش.

elyabiri — Sat, 14 Jun 2008 05:22:02 GMT

ارزو به دل موندم یه بار هم که شده تو این فروشگاه ها یا تو خیابونی جایی ببینم یه بچه مالایی یا چینی داره گریه می کنه و می گه اینو می خوام وانو می خوام! واقعا در عجبم که مگه اینا بچه نیستن پس چرا صدایی ازشون در نمی یاد!!!!!

بهنود و محمد را دعا کنیم

elyabiri — Wed, 11 Jun 2008 02:48:02 GMT

به محض اینکه چشمهامو باز کردم ، گشتم دنبال ساعت و اینکه ایران الان ساعت چنده، ساعت ایران از ۴ گذشته بود ، دلم گرفت، یعنی تموم شده ؟؟ شاید هم این جوری براشون بهتر باشه! این دنیای کثیف چی داره اما به هر حال اونها هم ارزوهایی دارن وگرنه برای زنده موندن تلاش نمی کردن ، و رفتم سراغ کامپیوتر ، نفس راحتی کشیدم ! یک ماه دیگه فرصت برای صلح و سازش. دعا می کنم این بار نتیجه بده و دلم گرفت که چقدر سخته ادم دوبار مرگ را ببینه اما زنده بمونه، این از مردن سخت تره و باز برای زنده موندنشون دعا می کنم.

تعویق حکم قصاص بهنود و محمد

مسجد فاطمه زهرا(س) در کوالالامپور

elyabiri — Mon, 09 Jun 2008 11:30:02 GMT

میخهای روی دیوار

elyabiri — Fri, 30 May 2008 05:50:02 GMT

پسر بچه ای بود که اخلاق خوشی نداشت. پدرش جعبه ای میخ به او داد و گفت هر بار که عصبانی می شود باید یک میخ به دیوار بکوبد.
روز اول پسر بچه ۳۷ میخ به دیوار کوبید. طی چند هفته بعد، همان طور که یاد می گرفت چگونه عصبانیتش را کنترل کند، تعداد میخهای کوبیده شده به دیوار کمتر می شد . او فهمید که مهار کردن عصبانیتش آسانتر از کوبیدن میخها بر دیوار است ... .
او این نکته را به پدرش گفت و پدر هم پیشنهاد کرد که از این به بعد، هر روز که می تواند عصبانیتش را مهار کند، یکی از میخها را از دیوار بیرون درآورد.
روزها گذشت و پسربچه سرانجام توانست به پدرش بگوید که تمام میخها را از دیوار بیرون آورده است. پدر دست پسربچه را گرفت و به کنار دیوار برد و گفت:"پسرم! تو کار خوبی انجام دادی . اما به سوراخهای دیوار نگاه کن. دیوار دیگر هرگز مثل گذشته اش نمی شود. وقتی تو هنگام عصبانیت حرفهای بدی می زنی ، آن حرفها هم چنین آثاری به جای می گذارند . تو می توانی چاقویی در دل انسانی فرو کنی و آن را بیرون آوری. اما هزاران بار عذر خواهی هم فایده ندارد، آن زخم سرجایش است. زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناک است."
"ناشناس"

elyabiri — Sun, 18 May 2008 14:35:07 GMT

نگاه مي‌كنم
هيچ جا نيستي و
همه جا هستي

پشت به قبله نماز مي خوانم

شعر : پوريا گل‌محمدي

پیشانی ار سیاه شود به مهر گناه بهتر ز مهر نماز از سر ریا

elyabiri — Sun, 11 May 2008 09:33:02 GMT

گاهی ادم می مونه هاج و واج تو اینکه بالاخره چی درسته چی غلط، حق الناس چیه و چقدر اهمیت داره، آیا این درسته که یکی ساعتها نماز بخونه و برای ارامش ذهنش مدام ذکر بگه و تو امور یومیه فقط در راستای مخدوش نشدن ارامش درونی خود و خانواده از دیگران مایه بذاره!!!

ابتیمم و یوتیل این بار نه تو اقتصاد بلکه در محبت

elyabiri — Tue, 06 May 2008 12:31:02 GMT

امروز همش داشتم به ابتیمم مقدار و یوتیل فکر می کردم ، کلماتی که تو اقتصاد خرد خیلی خیلی استفاده می شن.
به این فکر می کردم که کاش می تونستم ابتیمم مقدار محبت را پیدا کنم چون معمولا تو محبت کردن تعداد یوتیل های محبتی که استفاده می کنم خیلی بیشتر از ابتیمم یا همون مقدار بهینه س از این رو با زیان مواجه می شم !! البته عزیزی همیشه به من می گه چون طرف معاملت کس دیگه ای ضرر نمی کنی حتی اگر از ابتیمم یا همون مقدار بهینه خارج بشی!!

پ.ن: زیان در مقوله محبت نه از جنبه اقتصادی بلکه از این لحاظ که برخی نه که جنبه ندارند باعث می شن ادم از کرده خودش پشیمون شه همین و دیگر هیچ !

elyabiri — Sat, 26 Apr 2008 12:34:02 GMT

دیشب بعد از مدتها موقع خوابیدن چشمم به ماه افتاد ؛ هاله زیبایی داشت، منو به روزهای گذشته برد؛ زمانی که شاید هنوز ۱۰ سالگی برام معنی بزرگ شدن داشت، شبها همیشه خیره می شدم به ماه ، انقدر که احساس می کردم خیلی نزدیکم بهش و نبض حیات ماه رو احساس می کنم، دیشب مثل همون موقع ها انقدر خیره شدم به ماه تا نزدیک دیدمش احساس کردم پیرتر شده ، پاشدم خودم را تو آینه نگاه کردم ، دیدم خودم هم پیر شدم .
اون هم مثل من غمگین بود، حتی احساس کردم بیشتر از من ، اون از اون بالا خیلی چیزهایی رو می دید که من نمی دیدم ، کاش می تونستیم با هم حرف بزنیم.