نگاه مي‌كنم
هيچ جا نيستي و
همه جا هستي

پشت به قبله نماز مي خوانم

شعر : پوريا گل‌محمدي

گاهی ادم می مونه هاج و واج تو اینکه بالاخره چی درسته چی غلط، حق الناس چیه و چقدر اهمیت داره، آیا این درسته که یکی ساعتها نماز بخونه و برای ارامش ذهنش مدام ذکر بگه و تو امور یومیه فقط در راستای مخدوش نشدن ارامش درونی خود و خانواده از دیگران مایه بذاره!!!  

امروز همش داشتم به ابتیمم مقدار و یوتیل فکر می کردم ، کلماتی که تو اقتصاد خرد خیلی خیلی استفاده می شن. 
به این فکر می کردم که کاش می تونستم ابتیمم مقدار محبت را پیدا کنم چون معمولا تو محبت کردن تعداد یوتیل های محبتی که استفاده می کنم خیلی بیشتر از ابتیمم یا همون مقدار بهینه س از این رو با زیان مواجه می شم !! البته عزیزی همیشه به من می گه چون طرف معاملت کس دیگه ای ضرر نمی کنی حتی اگر از ابتیمم یا همون مقدار بهینه خارج بشی!!

پ.ن: زیان در مقوله محبت  نه از جنبه اقتصادی بلکه از این لحاظ که برخی نه که جنبه ندارند باعث می شن ادم از کرده خودش پشیمون شه همین و دیگر هیچ ! 

دیشب بعد از مدتها موقع خوابیدن چشمم به ماه افتاد ؛ هاله زیبایی داشت، منو به روزهای گذشته برد؛ زمانی که شاید هنوز ۱۰ سالگی برام معنی بزرگ شدن داشت، شبها همیشه خیره می شدم به ماه ، انقدر که احساس می کردم خیلی نزدیکم بهش و نبض حیات ماه رو احساس می کنم، دیشب مثل همون موقع ها انقدر خیره شدم به ماه تا نزدیک دیدمش احساس کردم پیرتر شده ، پاشدم خودم را تو آینه نگاه کردم ، دیدم خودم هم پیر شدم .
اون هم مثل من غمگین بود، حتی احساس کردم بیشتر از من ، اون از اون بالا خیلی چیزهایی رو می دید که من نمی دیدم ، کاش می تونستیم با هم حرف بزنیم.