در آسانسور باز شد اول بوی خوشی آمد و سپس پنج تا گل پسر  ژل به سر خوشتیپ مالایی، یکی مدام گره کراواتشو صاف و صوف می کرد و یکی دوتاشون موهای سیخ سیخیشونی وارسی می کردن ، رسیده بودیم طبقه هم کف که ناگهان چشمم به پاهاشون روشن شد!! همگی دمپایی های ابری لا انگشتی پاشون بود!!!

دین تو مذهب تو و همه اعمالی که بنام دین و مذهب انجام میدهی و همه عقایدی که بنام دین و مذهب داری همه اش بیهوده و زیان آور است. به دین معتقدی و دین تو عبارت است از یک نیرویی که تو را از پیش از مرگ غافل می کند و همه دلهره و وسواس و ترس و کوشش و مسئولیت و تلاش تو را متوجه بعد از مرگ می کند.
و من به عنوان جوان امروز روشنفکر امروز تحصیلکرده امروز به پیش از مرگ کار دارم و دین تو هیچ سخنی درباره پیش از مرگ بمن نگفته به تو هم نگفته. تو هم نمی دانی. تو می گویی این عقاید و اعمال دینی من به این درد می خورد که بر خشت و خاک لحد گذاشتم در آنجا فوایدش روشن می شود ... اثر آن آشکار می شود و مزد و اجر کارهایی که در دنیا کرده ام در آنجا بدستم می رسد. میگویم راست است اما برای پیش از مرگ (که ما در ذلت و فقر و نیازمندی جان می دهیم) دین تو چه دارد؟ هیچ چیز!
تو در آتش می سوزی و مردم تو و هم نژادهای تو و مردم جهان و نوع انسان در آتش زندگی می سوزند و تو احساس گرما هم نمی کنی! و بعد شب ها و روزها تمام گریه و اضطراب تو از تصور زبانه آتش قیامت و عذاب پس از مرگ است.

بخشی از کتاب پدر مادر ما متهمیم ، دکتر شریعتی

برجایا با وسعت ۸ هکتار و ۲۷۰۰ تا ۳۵۰۰ متر فاصله تا سطح دریا، شامل دهکده فرانسوی ها ساخته شده به سبک معماری قرن شانزدهم دهکده های منطقه الزاس فرانسه، دهکده ژاپنی ها ، هتل،  زمین گلف ، باغ گل، پارک خرگوش و سوارکاری است.
بلندی های برجایا تنها ۴۰ کیلومتر از کوالالامپور فاصله داره اما آنجا می شه هوای کاملا متفاوتی و استشمام کرد.
هر وقت به این مناطق می ریم هر بار یه مرحبا به این مالایی ها می گم که واقعا چقدر زحمت کشیدن و حقشون که هر روز توریست های بیشتری را جلب کنند.

با تو می آیم
با تو تا آن سوی پرچین های عشق

با تو تا هر ان سوی دبوارها
ان سوی ابرهای انباشته از هماغوشی های هر روزه

با تو می ایم می ایم می ایم

می ایم که باز تکرار کنم

می ایم تا در دستانت جوانه زدن عشق را ببینم
و تو ....
تو

تو

تو

بهار می اید

و با خود نسیم عشق را خواهد اورد

بهار با کوچ کلاغان تا اعماق پاییز و ارمغان چکاوکان

بهار

 ما را خواهد برد

تا کوچه های اقاقی ها

کوچه های نفس ها تازه

کوچه های  پچ پچ های عاشقانه

و تو چه ساده به این همه خندیدی