دلم بد جور نون سنگک و پنیر و سبزی می خواد، یادم نمی ره صدای اذان که می یومد چه جوری مو به تنم راست می شد، انگار دل آدم یه دفه می رفت اما الان چی از سر عادت نمازیو همین. 
یادته می زدیم به دشت ، توشمون یه نون بربری بود با یه پنیر خامه ای ، چه حالی می داد دو لوپه می خوردیم . فرصت نمی دادی تند و تند می خوردی بعد وسه اینکه ضایع نشی می گفتی ااااا اینو مثل اسب می خوره!!! منم بهم بر می خورد که خیلی پرویی خودتو ببین! بدم می زدیم زیر خنده که قحطی زده ایم دیگه.
وای اون روز یادته رفتیم ناهار سفره خونه امیر آباد؟؟ جزو سرو غذا کشک بادمجون بود ، رفته بودی دستاتو بشوری امدی دیدی روی میز کشک بادمجونه دادت رفت هوا که الهام از تو توقع نداشتم ، اینو سفارش دادی؟ از خنده نمی تونستم حرف بزنم و تو عصبانی گفتی آققققا بیا اینو وردار از اینجا.
دلم که می گرفت می رفتم امامزاده صالح انگار دردام یادم می رفت ، اینم یادته که سر کار بی حساب کتابت چقدر منو تو خیابون می کاشتی؟؟؟ هی الان میام، الان تموم می شه الان الانات یه دفه می شد دو ساعت ومن می موندم با بوق ماشینای رنگا رنگی که نیش ترمز می زدن وسم ، وقتی میومدی انقدر عصبانی بودم که کلی باید می گذشت تو سکوت تا آروم شم. اینجا اگه یه روزم منو بکاری تو خیابون یه نفرم بوق نمی زنه ، از سر غیرت گفتی بهتر؟؟؟ ولی نه باور کن اون بوقا با نمک بودن انگار مجبورت می کردن اول حرص بخوری بعد بخندی ، اینجا چی همشون بی خاصیتن مثل ارواح سرگردان می مونن.
اینو تا حالا برات تعریف نکرده بودم یه روز که دیگه از بس دیر کردی دپرس شده بودم یه پیرمده اومد پیشم بهم نخودچی کشمش تعارف کرد بد به زور یه مشت ریخت تو دستام ، کنارم ایستاده بود انگار منتظره ، دید نمی خورم با ناراحتی گفت تمیزه ها، اما قیافشون یه جوری بود انگار یه ساله تو جیبش بودن منم  که دپرس ، زیادی گیر می داد می ریختم رو سرشا، بگذریم شروع کرد درد دل که زنم بده ، من جون بودم کلی خوش تیپ بودم الان اون بدبختم کرده و از این حرفا بعدشم گفت میای با هم یه قدمی بزنیم تو هم انگار مثل من تنهایی!! تازه انگار صداشو می شنیدم ، شوکه شدم گفتم بلههههههه؟ بدبخت پیرمرده یه دفه فراری شد اونجا کلی بهت بدو بیرا گفتم اصلا زد به سرم بزارم برم اما دلم نیومد.
همش حرص مرخصی ساعتیارو می خوردم که همین جور می پریدن هوا با انتظارهای خیابانی!
دلم پفک می خواد ، رو دندونام خرچ خرچ بکشمشون یکی یکی ، وای می دونی ساعت چند؟  هفت صبح خول شدم نه؟  خب تو زدی بیرون وسه یه لقمه نون ، من موندم با یه عالمه هوم سیک ، منم زورم به این وب بدبخت رسید. 

امروز اینترنت بوی مرگ می داد  به هر خونه ای سر می زدم  در سوگ بود ، سوگ یک خبرنگار ، مهران قاسمی و چه غم انگیز رفت.
تو این شرایط تنها چیزی که می شه گفت و آرزو کرد آرامش و تسلای قلب همسرشه و دیگه هیچی. 

دلم به اندازه همه دنیا از همه آدما گرفته ، جنس ما چیه که اینجوریم؟؟؟ به خودمون اجازه می دیم شیرجه بزنیم تو زندگی دیگران و هر چی دلمون می خواد بگیم و هر جور خواستیم رفتار کنیم و بعد توقع داشته باشیم اونها هم نه چیزی بگن و نه عکس العمل نشون بدن بعد اسم خودمون رو بزاریم انسان!!
حالم داره از زبون بازی و توجیه بهم می خوره.
کاش می شد جایی رفت که یه مدت آدم ندید اما دریغ اگه همچین جایی هم بشه رفت بازم اونجا یه آدم هست ! از خودم که نمی تونم فرار کنم . قاط زدم بهتره ساکت شم .

این آسمون مالزی هم عجب آسمونیه!! حساب کتاب که نداره هیچ ستاره هم نداره!
از بی حساب کتابیش اول می گم ، آسمون صاف صافه و هوس یه پیاده روی طولانی رو به دل آدم می ندازه ، بعد اینکه تو حال هوای خودت داری راه می ری و تقریبا مسافت طولانی رو رفتی یک دفه بارونی می گیره که نگو ، نه راه پس داری و نه راه پیش ، این موقع ها هم از شانس و اقبال زیاد یه تاکسی هم پیدا نمی شه، یه ساعتی رو کناری سرپناه می گیری اما بند بیا نیست و به اجبار بر می گردیو می شی موش آب کشیده و نتیجه سه روز باید سر درد مسخره ای رو تحمل کنی البته من سردرد گرفتم شاید شما سرمای حسابی بخورید شایدم هیچیتون نشه اما همون موش آبکشیده شدن از همه بدتره!
شاید از جمله افرادی باشید که از خیس شدن زیر بارون خوشتون بیاد اما اینجا بارون نمی یاد سیل از آسمون می باره .
بدتر از اون اینکه می رسید خونه می بینید پنجره باز بوده و اتاقها رو سیل برداشته و نه تنها قالیچه ها تو آب شناورن رخت خواب هم همش خیسه.
آسمون بی ستارش هم دیگه گفتن نداره ، سرتو بربری بالا دریغ از یک ستاره همون که گاهی بتونی ماه را ببینی باید کلات و بندازی هوا ، ستاره پیش کش.
عجیبه نه! باور کنید آسمون اینجا ستاره نداره شایدم داره اما ابرهایی که تو آسمون اینجا برای همیشه خونه کردن نمی زارن ستاره ها رو ببینید. 

من بیشتر مظاهری را بر اساس مصاحبه هایی که باهاش انجام می دادم می شناختم، وقتی آقای خاتمی کنار گذاشتش متعجب شدم و به نظرم اومد یه وزیر زحمت کش داشتیم که اونم کنار گذاشته شد. امروز خبری ازش خوندم اینکه نسبت به نرخ تورم اعلامی از سوی بانک جهانی واکنش نشان داده و گفته نخیر متوسط نرخ تورم ایران در دوره یکساله تنها ۷/۱۶ درصد است . 
البته گفتش بر اساس آمار دستوریه محاسبه شده در بانک مرکزی کاملا صادق است اما با توجه به  سابقه کار اقتصادی ایشون و انتقاداتی که از  مرحوم نوربخش داشتند و مدام در حال ارایه  راهکارهای مختلف برای  کاهش نرخ تورم و نقدینگی بودند، بعید به نظر می رسید. 
اما خوبیش اینه که بهم ثابت شد کنار گذاشتنش در دوره قبلی زیادم اشتباه نبوده. اما جدی می گم فکر می کردم با اومدنشون به بانک مرکزی در این دوره یه کم به استقلال بانک مرکزی افزوده می شه اما دریغ.